قَرعة : ضربه . قُروح : ( ع . ا ) . جِ قرح ، به معنى ريش . ( منتهى الارب ) . جِ قَرْح . جِ قَرْحة . تركيبها : قروح بلخيه . قروح خيرونيه . قروح سالفه . قروح عفنة . قروح و ضره . قَرْن : ( ع . ا ) . شاخ و سرون . ( منتهى الارب ) . جاى شاخ از سر انسان . ( اقرب الموارد ) . ج قرون . ( منتهى الارب ) . قِشْرى : ( ع . ا ) . پوست منجمد بالاى شير است كه به فارسى سرشير و چربهء شير نامند و به هندى ملايى . ( فهرست مخزن الادويه ) . قِشْرى : ( ص نسبى ) . نسبت است به قشر . آن كه تنها به ظواهر قرآن و حديث و اوامر و نواهى گوش دارد و تأويل و قياس و امثال آن را در امر دين روا ندارد . و از كلمهء ظاهرى گاه همين معنى اراده كنند . قُشور : ( ع . ا ) . اسم جنس پوست ميوه‌هاست و شامل پوست اشجار و بُزور و غيره است ، و بعضى را عقيده آن كه آنها قابل هضم نيستند و غذائيت ندارند و اين كلى نيست و ليكن بسيار قليل الغذاءاند و بطيء الهضم . ( مخزن الادويه و فهرست آن ) . قَشور : ( ع . ا ) . دواى جالى است كه مىمالند زنان به روى خود براى تصفيهء رنگ آن مانند خردل كوبيدهء به تخته با ماست سرشته . ( فهرست مخزن الادويه ) . دارويى است كه به وسيلهء آن پوست روى را بركنند تا رنگ آن روشن گردد . ( اقرب الموارد ) . قُشور : ( ع . ا ) . جِ قشر . ( غياث اللغات از منتخب ) . پوست اشجار و اثمار و بذور است ، و بعضى را اعتقاد آن كه اقسام آن غذائيت ندارند و قابل هضم نيستند . ( تحفهء حكيم مؤمن ) . قَطْع : ( ع . مص ) . بريدن و جدا كردن . ( منتهى الارب ) . منع كردن و بازداشتن جلوگيرى كردن و ترساندن . باطل كردن . ( امص ) . جدايى بعض اجزاء جسم . ( اقرب الموارد ) . و به فارسى با لفظ فرمودن و كردن و شدن مستعمل . ( آنندراج ) . قُطْن : ( ع . ا ) . پنبه ، و آن از درخت‌هاى صغار است و گاه بزرگ شود و تا بيست سال باقى باشد . قُطُن : ( ع . ا ) . پنبه . ( منتهى الارب ) . قَطَن : ( ع . مص ) . منحنى شدن . ( اقرب الموارد ) . ( ا ) . ميان دو ران . ( منتهى الارب ) . ما بين الوركين الى عجب الذنب . ( اقرب الموارد ) . آنچه از پشت انسان منحدر و سپس مستوى بود ( اقرب الموارد ) . يكى از چهار قسمت صلب تحت ظهر و فوق عجز .